કેસરીની ચીંતા

ઉંઘ નોતી આવતી

સાબરમતી જેલ એ હીન્દુસ્તાનના સ્વરાજ્યની કથાનું એક અવીભાજ્ય અંગ છે. આ જેલયાત્રામાં મારી સાથે રામભાઈ ઉંકાભાઈ, દયાળભાઈ સોમાભાઈ અને જેકભાઈ જેવા સાથીઓ હતા. રામભાઈ સાથે અમે બે નજીક નજીક સુતા. પોલીસ ખુનકેસના વીચારોને કારણે હું ઉંઘી નોતો શકતો. રામભાઈ વાતો કરતા ત્યારે ટાપશી પુરાવ્યા કરતો. રામભાઈ પુછતા કે તમે ઉજાગરા કેમ કરો છો? ત્યારે હું કહેતો કે આપણે માથે ખુનકેસનો આરોપ છે. તમને અને મને લટકાવી દેવાનાં નગારાં વાગી રહ્યાં છે. એટલે ઉંઘ નથી આવતી.

જેકભાઈ હીંમતવાન હતા. મર્દાનગીનાં કાર્યોમાં હંમેશાં મોખરે રહેતા. મણીભાઈના તારામંડળમાં એ ચમકતા સીતારા હતા. પણ પોલીસ ખુનકેસની તલવાર માથે લટકતી હતી એ વાત એમને પણ પજવતી તો હતી. ખુન કંઈ એ લોકોને હાથે નોતું થયું. પણ શું ભરોસો? અંતરના ઉંડાણમાં મોજાંઓ અથડાયા કરતાં હતાં. એટલે ઉંઘમાં જેકભાઈ બોલતાઃ પી.સી., ઓ પી.સી., આ જુઠા સાક્ષીઓ આપણને મરાવી લાખવાના જો!

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s